ศิเกิงชิปเปอร์:)

posted on 31 Dec 2013 23:57 by kiebum13

 

จังหวะก้าวเดินของเราไม่เท่ากัน

ซีวอนเดินเร็วและผมเดินช้า

ผมได้แต่มองเขาเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

เขามักยิ้มกับเรื่องที่ผมไม่เข้าใจ

ผมนั่งมอง...

ความสุขของเขาที่ผมไม่เคยรู้

 

 

 

 

 

 

เวลาผมเผลอทำเรื่องน่าอาย

ผมมักได้ยินเสียงของเขาหัวเราะดังกว่าใคร

ผมโล่งใจที่เขามองแค่ผม

 

 

 

 

 

 

ซีวอนคนบ้า! ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเล่นมากเกินไปแล้ว!

ผมจะโกรธแล้วนะ

สุดท้ายผมก็ทำไม่ลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ซีวอนโทรมาหาผม

เพื่อนั่งฟังผมคุยจนหลับไป

ผมได้ยินเสียงลมหายใจของเขา

ผมชอบจัง

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

เมื่อเราทะเลากัน มีเพียงผมที่ร้องไห้

แต่พอซีวอนหันหลังกลับไป

ผมถึงได้รู้ว่าเขาก็ร้องไห้เช่นกัน

 

 

 

 

 

 

ของที่ซีวอนชอบใช้

น้ำที่ชอบดื่ม ขนมที่ชอบกิน

เวลาเห็นมันผมก็จะนึกถึงซีวอน

 

 

 

 

 

 

 

วันเวลาของเราเดินพร้อมกัน

ตั้งแต่วันที่เราจับมือกัน

ผมเพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเขาได้มากมายขนาดนี้

ผู้ชายคนนี้ เชวซีวอน

ฮันเกิงรักเชวซีวอน

.

.

.

.

.

 

 

 

ผมเดินเร็วและฮันเกิงเดินช้า

ผมเดินออกมา มือที่เคยจับกันไว้เกือบจะหลุดออกจากกัน

ผมจึงหยุดและรอเพียงเขาเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

เขามักไม่เคยรู้ตัวว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน

เวลาทำหน้าตาซื่อๆ

ไม่เข้าใจในเรื่องที่ผมเล่า

 

 

 

 

 

 

 

ผมชอบที่สุดตอนที่ทำให้ฮันเกิงเขิน

รอยยิ้มอายๆแบบนั้น

บนโลกนี้ รอยยิ้มนี้จะเป็นของผม

 

 

 

 

 

 

การได้หยอกเย้าให้อีกฝ่ายโกรธ

ก็กลายเป็นความสุขไปซะได้

หรือผมจะเป็นโรคจิตกันนะ

ทำไมน่ารักแบบนี้ล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ผมชอบที่จะนั่งฟังเสียงของฮันเกิง

เวลาที่เขากำลังเล่าเรื่องนี้ คงกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ

ผมอมยิ้มกับน้ำเสียงที่ดังจากปลายสาย

จนกระทั้ง เช้า.

 

 

 

 

 

มีบางครั้งความเข้าใจของเราก็ต่างกัน

สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือการสูญเสียฮันเกิงไป

ผมรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ควรทำให้เขาร้องไห้

ความเสียใจมันจู่โจมจนผมไม่มีแรงสู้

 

 

 

 

 

 

การได้พูดคุยกันทุกครั้งของผมและฮันเกิงมีความหมาย

ผมอยากจะจับมือนั้นไว้ให้แน่นๆแล้วยกขึ้นมาจูบเบา

ทุกอย่างที่ผมมี คือหัวใจทั้งดวงที่มอบให้เขา

แม้ว่าจะมีกำแพงอีกกี่กำแพง ผมก็จะผ่านมันไป

ไปให้ไกล และจบมันด้วยคำว่า เชวซีวอนคนนี้รักฮันเกิง

 


Comment

Comment:

Tweet