จากทวิตเตอร์ของนาย @special1004 
ได้กล่าวว่า...
 
 
 
[Trans] @special1004 : การเดทที่แม่น้ำฮันของผู้ชายเหงาๆสองคน~^^ ซีวอนอา นายต้องออกกำลังกายนิดนึงนะ~ ถ้าจะตามฮยองให้ทันมันอีกไกลอ่ะ คึคึ ช่วยกระตุ้นม่ะ? คู่รักมาออกกำลังกายที่แม่น้ำฮันกันแต่ว่าพวกเราเป็นผู้ชายสองคน คึคึ ดูเหงาอะไรแบบนี้..หลังจากไปยกเวทมาก็มาเดินเล่นริมแม่น้ำ~เรื่องที่คุยกันก็ดีใช่มั๊ย? ใช่ป่ะ?  RT @special1004: 외로운 남자 둘의 한강데이트~^^ 시원아 너 운동좀 해야겠더라~형 따라오려면 한참 멀었다 ㅋㅋ 자극되지?한강에서 연인끼리 운동하는데 우린 남자둘이 ㅋㅋ뭔가 외로워보인다..웨이트 후 한강산책~대화란 참좋아?그치??[Cr.@83LineTH]
 
 
 
 
 
 
  [Trans] @special1004 : ท่าทางด้านหลังของนาย ดูเหงาจังเลย..คึคึคึ ไม่ว่าเมื่อไหร่ถ้านายรู้สึกเหนื่อยและเหงา มาพักพิงที่ไหล่ของฮยองได้เลยนะ^^ และก็ออกกำลังกายมั่งละ~คึคึ ตอนนี้คำว่า หุ่นดี ไม่เหมาะกะนายแล้ว~ โทษทีนะแต่ว่ามันเหมาะกะฮยองมากกว่า..ออกกำลังกายนิดนึงล่ะ..ซีวอนผู้อ่อนแอ คึคึ RT @special1004: 너의 뒷모습이 쓸쓸해보이는구나..ㅋㅋㅋ언제든지 힘들고 외로우면 형의 어깨에 기대렴^^ 그리고 운동좀해라~~ㅋㅋ이제 몸짱 이런수식어는 너한테 어울리지 않아~미안하지만 형이 훨씬 좋아서..운동좀해..약골시원아 ㅋㅋ [Cr.@83LineTH]
 
 
จึงได้ถือกำเนิดฟิคสั้นเล็กๆเรื่องนี้ขึ้นมา
 
[WonTeuk]ความรัก,ข้างทาง,แม่น้ำฮัน 
 
 
     หลายๆวันมานี้ ผมมีปัญหาบางอย่าง บางอย่างที่บอกให้ใครรู้ไม่ได้...    แม้ว่าผมจะพยายามซักแค่ไหน ไม่รู้ทำไมผมรู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก หัวใจผมตอนนี้มันอ่อนแอมากจริงๆ มันเป็นความรู้สึกที่... อ่า ผมรู้นะครับว่าแฟนคลับเป็นห่วงเพราะท่าทีของผมที่ดูเปลี่ยนไป แม้ว่าผมจะยิ้มอย่างนั้นน่ะหรอ?? แฟนคลับคุณเก่งเกินไปแล้ว แต่ผมคงพลาดไปหลายอย่างเลยล่ะ ถึงผมอยากจะระบายสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมาเป็นเพลงที่ผมชอบ หรืออะไรก็แล้วแต่มันทำให้หลายๆคนในตอนนี้คิดมากกันไปหมด ไม่ใช่ไม่อยากจะบอกหรอกนะครับแต่มันเป็นเพราะว่า  ผมไม่มีคำพูดที่จะแสดงมันออกมาก็แค่นั้นเอง
 
 
     หลังจากที่ผมกลับมาจากไทยและไปต่อที่ญี่ปุ่น นี่คือวันหยุดอันน้อยนิดที่มีคุณค่ากับผมมากก่อนที่เราจะเริ่มต้นกับเพลงตัวใหม่  ผมควรจะพักผ่อนให้เต็มที่แต่เปล่าเลย พี่อีทึกดันมาชวนผมไปฟิตเนสซะงั้น จะให้ผมปฏิเสธก็คงยากล่ะครับ ยังไงผมก็อยากไปอยู่ดี 
 
เพราะว่าผมได้ปล่อยให้พี่อีทึกมีกล้ามนอกหน้านอกตาเกินไปน่ะสิ - -;
 
 
 
และที่สำคัญ... ผมยังโดนแฟนคลับบ้างกลุ่มทำร้าย เพียงเพราะผิวผมมันดำขึ้น= =;;
เรทติ่งผมมันชักจะดิ่งลงไปทุกที ดังนั้น การมาออกกำลังกายผ่อนคลายเนี่ยแหละดีสุดสำหรับผม อีกอย่างที่สำคัญผมต้องไปโบถส์ เพื่อรับพรจากพระเจ้าด้วยนะ
 
 
"เฮ้ซีวอน มาออกกำลังกายนายจะเหม่อไม่ได้นะ ตอนนี้กล้ามฮยองมันสวยงามจนนายน่ะเทียบไม่ติดแล้ว ฮ่าๆๆ"
พี่อีทึกอวดผมด้วยน้ำเสียงเข้าข้างตัวเองสุดๆ ให้ตายเถอะครับตัวเล็กแค่นี้ เอวก็บางขนาดนั้นยังจะอุตส่าฟิตกล้ามให้เยอะแยะไปไหน ถ้าร่างใหญ่แบบผมนี่จะไม่ว่าอะไรเลยซักคำ
 
"ฮยองผมเหนื่อยครับ" ผมคิดคำตอบที่ดีให้กับตัวเองได้แค่นี้
 
"หืม?? นี่นายเหนื่อยแล้วหรอ อ่า งั้นเราไปเดินเล่นกัน"
 
พี่อีทึกถอนตัวออกจากเครื่องยกเวท หยิบผ้าขนหนูแล้วโยนมาให้ผม จากนั้นเขาก็เดินนำผมไป 
สถานที่เดินเล่นที่พี่อีทึกเลือกนั้นบรรยายกาศมันช่างดีจริงๆเลยล่ะครับ ไม่ว่าจะคู่รัก วัยไหนๆต่างก็ออกมาเดินเล่นกันจนถึงตอนนี้ นี่ก็ค่ำแล้ว บรรยากาศริมแม่น้ำฮัน ช่างสวยงามจริงๆฮ่ะๆ ผมชักอยากจะถ่ายรูปแล้วล่ะตอนนี้ 
 
"แช้ะ!!"
 
"ห่ะ?" ผมหันหลังกลับไปดูพบว่าพี่อีทึกกำลังยกไอโฟนของตัวเองขึ้นถ่ายรูปผมตะกี้ไว้ - -ถ่ายตอนหันหลังเนี่ยนะ คิดจะแกล้งอะไรผมแน่ๆ
 
"ฮ่าๆๆ เรียบร้อย"
 
"ฮยองทำอะไรน่ะครับ อย่าบอกว่าอัพลงทวิตนะ"  
 
"แน่นอน ฮยองจะได้ช่วยฉุดเรทติ่งของนายให้พุ่งกระฉูดขึ้นมาอีกครั้งนึงไง ฮ่าๆๆ"
เสร็จจากแกล้งผมเราก็ออกวิ่งกัน สองข้างทางก็ช่างบรรยากาศดีถ้าผมมีแฟนเป็นตัวเป็นตันผมจะพาเธอมาวิ่งกับผมแบบนี้บ้างจะดีมั้ยนะ ผมวิ่งไปเรื่อยๆ วิ่งไปอย่างไม่มีจุดหมาย เหมือนกับชีวิตผมในตอนนี้วิ่งไปให้ไกลที่สุดไกลจนกลับไม่ได้... จู่ๆคนที่มากับผมด้วยก็หายไปซะงั้น
 
"อ่าวฮยอง..."
 
"ซีวอน ตอนนี้น่ะนายกำลังเหนื่อยใช่มั้ย"
 
"..."
 
"นายกำลังรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวอยู่ใช่มั้ย"
 
"มันไม่ใช่แบ..."
 
"ถึงแม้ฮยองจะอยู่กับนาย แต่นายก็ยังคงรู้สึกแบบนั้น ฮยองไม่รู้หรอกว่านายกำลังเจออยู่กับอะไร แต่รู้อะไรมั้ยการที่นายวิ่งออกไปไกลเรื่อยๆ ไกลจากฮยอง ไกลจากพวกเรา ไกลจากทุกคนแบบนี้ สุดท้ายนายจะไม่เหลือใคร"
 
"ฮยองผมไม่ได้คิดที่จะ..."
 
น้ำตาของผมกำลังจะไหลออกมา ผมจึงตัดสินใจหันหลังให้กับพี่อีทึก นี่ฮยองก็มองออกด้วยเหรอเนี่ย ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังมืดลงทุกที มันมืดครึมเหมือนจิตใจผมตอนนี้เลย แต่จู่ๆผมก็ตกใจเพราะแรงจากด้านหลังที่กระทบกับตัวผมและอ้อมกอดอุ่นๆที่พี่อีทึกกำลังกอดและซุกหน้าลงกับหลังของผม
 
"ซีวอนนายรู้มั้ยว่าแผ่นหลังของนายมันเศร้าแค่ไหน"
ผมได้แต่เงียบ เงียบเพื่อฟังเสียงของพี่อีทึกเสียงที่กลั่นออกมาจากความรู้สึก ที่ผมไม่ค่อยได้ฟัง
 
"ถึงนายกำลังเจอปัญหาต่อให้มันร้ายแรงแค่ไหน แต่ฮยองเชื่อว่ามันจะผ่านไป ดังนั้นฮยองจึงอยากให้นายยิ้มและสู้กับมัน เพราะแม้ว่าต่อให้คนที่รักนายมอบกำลังใจมากมายแค่ไหน นายจะไม่มีวันรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้ เพราะความรู้สึกของนายตอนนี้มันเป็นกำแพงอยู่ไงล่ะ เหมือนกับตอนนี้ฮยองที่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆนาย แต่กำลังยืนอยู่ข้างหลังของนายมันทำให้นายมองไม่เห็นฮยองใช่ไหม"
 
"ครับ"
 
"ฮยองรักนาย ฮยองรักทุกคน รักแฟนคลับ แต่ฮยองทนไม่ได้ถ้าจะเห็นใครซักคนต้องเดินจากฮยองไปอีก"
 
"..."ผมจับมือที่กอดผมไว้แน่นแล้วลูบมันเบาๆ
 
"ฮยองไม่อยากให้ตอนที่ฮยองหายไป เกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้น ฮยองอยากให้นายเข้มแข็ง ความหวังที่หนักหน่วงของฮยองหลังจากนี้ นายจะดูแลมันได้มั้ย"
 
"ผมไม่รู้อนาคต ผมไม่สามารถรับปากอะไรได้ครับ"
 
"ขอแค่นายทำ จนกว่าฮยองจะกลับมา"
 
"..."
 
"อ่า มันเป็นเรื่องที่หนักมากจริงๆ แต่ตลอดเวลาหลายๆปีที่ผ่านมาเราก็ยังผ่านมันมาได้ฮยองเชื่อว่าหลังจากนี้พวกนายก็จะผ่านมันไปได้เหมือนกัน ความฝันของพวกเรา"
 
ผมหลังกลับไปแล้วจูงมือพี่อีทึกเข้าข้างทางที่มีต้นไม้ใหญ่ หวังว่าแถวนี้จะไม่มีใครมองเห็นเราสองคนหรอกนะ ใบหน้าของพี่อีทึกแดงและเปื้อนรอยน้ำตา ผมเช็ดน้ำตาลวกๆให้กับเขาแล้วพี่อีทึกก็ดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้ง
 
"ฮยอง ทั้งๆที่เจอเรื่องร้ายแรงขนาดนั้นทำไมฮยองถึงยังยิ้มได้ล่ะครับ"
 
"นายไม่รู้จริงๆน่ะหรอ"
 
ผมได้แต่ส่ายหน้าส่งกลับไป พร้อมรอฟังคำตอบจากเค้า
"ก็เพราะฮยองเสแสร้งเก่งน่ะสิฮ่าๆๆ"
"....."
 
"ฮยองชอบยิ้มถึงแม้อายุจะมากขึ้นและมีตีนกาก็ตามแต่ฮยองก็ชอบที่จะยิ้มเพราะมันจะทำให้ฮยองหน้าเด็กลงแม้ว่าจะอายุสามสิบน่ะสิ"
 
"ฮยอง จริงจังสิครับ"
 
"ฮ่าๆๆ ก็ไม่ได้บอกว่าไม่จริงจังนี่ แต่จริงๆที่ชอบยิ้มก็เพราะฮยองอยากยิ้มให้กับความสุข ส่วนความทุกข์ฮยองก็จะยิ้มให้มันเหมือนกันแม้ว่ามันจะเจ็บปวด และถึงมันจะถูกปั้นขึ้นมาแต่รอยยิ้มของฮยองก็จริงใจเสมอนะ"
 
ใช้ครับพี่อีทึกยังยิ้มได้แม้ว่าตัวเองจะเหนื่อยและเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม

"รอยยิ้มแห่งการยอมรับความจริง ความจริงที่แสนเจ็บปวด รอยยิ้มของนายก็สวยดังนั้นอย่าให้มันหายไปจากตัวนายล่ะ เชวซีวอน"
 
ผมอมยิ้มบางๆกลับไปให้ พี่อีทึกขำยกใหญ่แล้วก็ยกไอโฟนขึ้นมาถ่ายรูปอีกครั้ง
 
"จะให้ถ่ายรูปคู่ในสภาพเหงื่อโชกขนาดนี้คงจะไม่ไหว หน้าตาของฮยองตอนนี้ก็ ฮ่าๆๆ งั้นถ่ายเงาของเราสองคนละกัน"
รูปเงาสะท้อนของเราสองคนถูกอัพลงทวิตอีกครั้ง ผมขำกับท่าทางขี้เล่นไม่เปลี่ยนของพี่อีทึก ดูท่าเขาจะเขียนอะไรที่ทำให้แฟนคลับเป็นบ้าเป็นหลังได้แน่ๆเลยล่ะครับ
 
"ฮยองถ่ายรูปด้านหลังของผมให้หน่อยสิครับ" แล้วผมก็ส่งไอโฟนไปให้ เมื่อเอากลับมามองดู แผ่นหลังของผมมันดูเหงาจริงๆด้วย
 
"นายไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวหรอกนะซีวอน"
 
"ครับ??"
 
"ถึงนายจะสัมผัสไม่ได้ แต่ฮยองและทุกๆคนยังอยู่ข้างๆนายและข้างหลังของนายเสมอนะ แม้ว่านายจะออกวิ่งไปไกลแค่ไหน ต่อให้เส้นทางที่นายเลือกเดินมันจะเจ็บปวด นายก็ต้องเรียนรู้และใช้ชีวิตให้มีความสุขแม้ว่าจะเดินบนเส้นทางนี้ก็ตาม"
 
"ครับผมทราบดี"
 
"สู้ๆเข้าล่ะ เชวซีวอน"
 
"^^"
 
"ฮ่าๆๆ วันนี้ฮยองทำให้นายยิ้มได้ ดังนั้นนายต้องเลี้ยงเหล้าฮยองเป็นการตอบแทน"
 
"ให้เลี้ยงทั้งชีวิตก็ยังไหวครับ"
 
"ย๊าาา!  นายเห็นฮยองเป็นผู้หญิงเหรอไง ฮยองมีกล้ามแล้วนะ" 
พูดจบก็เบ่งกล้ามให้ผมดูฮ่าๆๆ แต่ยังไงในสายตาผมฮยองก็ยังเป็นปาร์คจองซูคนเดิมที่ร่างบางอ่อนแอ่นนั่นล่ะครับ
 
"ฮยองช่วยหลับตาหน่อยได้ไหมครับ"
 
"ห่ะ?? ทำไมต้องหลับ.."
 
"ทำตามที่ผมบอกเถอะนะ ปาร์คจองซู"
 
"เด็กคนนี้นี่ ชักจะเอาใหญ่แล้ว หลับก็หลับ" 
พี่อีทึกยืนหลับตาพริ้ม ผมดึงตัวเล็กๆของเขาเข้ามาใกล้ แล้วมอบสัมผัสที่อ่อนโยนลงไป  ริมฝีปากนิ่มที่แนบชิดอยู่กับริมฝีปากของผมอมยิ้มนิดๆ ผมกดจูบย้ำซ้ำๆ ช้าๆ และแผ่วเบา ผมอยากให้จูบนี้อ่อนหวานที่สุด  อยากมอบความรู้สึกที่ผมมีลงไป โดยไร้การรุกเร้าใดใด จากนั้นก็เลื่อนไปกระซิบที่ข้างแก้มแดงๆเบาๆว่า...
 
"อีกสองปีหลังจากนี้ฮยองต้องรีบกลับมาจูบผมคืนนะครับ"
 
"-////v\\\\\-"
 
"ฮ่าๆๆ อย่าทำหน้าน่ารักแบบนั้นสิ"
 
"นายนี่ร้ายกาจไม่เบา"
 
"เก็บเป็นความลับระหว่างเรานะครับ^^"
 
"อื้ม สัญญา" ยืนนิ้วก้อยมาหาผมแล้วเราก็เอาหัวแม่โป้งแตะกัน
 
ขอบคุณวันหยุดที่มีค่าของผม ขอบคุณที่มอบนางฟ้าคนนี้มาให้ผม หลังจากนี้ผมจะยิ้ม ยิ้มให้กับโลกที่สวยงาม
 
Goodnight beautiful world :)

edit @ 14 Aug 2012 01:16:20 by kiebum

edit @ 14 Aug 2012 01:35:15 by kiebum

Comment

Comment:

Tweet

Hot! ฮ่าๆๆ ตอนแรกเครียดๆอยู่ งงว่าเรื่องจริงป่าววะเนี่ย มาเอา 2 3 บรรทัดสุดท้าย เขินกลิ้งเลย ฮ่าๆๆๆ

#1 By Fateema on 2012-08-14 14:06