งานเข้า! ไม่มีวันไหนที่เชวซีวอนคนนี้จะไม่เหนื่อยเลย  นอกจากงานจะหนักแล้วชีวิตโสดที่ต้องมารับภาระเลี้ยงดูน้องชายของเพื่อนสนิทเนี่ย โคตรจะลำบากเพราะเขาต้องเข้าออกร้านเกมส์ทุกวันเพื่อลากตัว”โจวคยูฮยอน”กลับคอนโดน่ะสิ

“นับหนึ่งถึงสาม”

“ผมต่อให้ถึงสิบเลยอ่ะ”

“กลับเดี๋ยวนี้คยูฮยอน!”

บทสนทนาที่ใครๆต่างพากันคุ้นตาแต่ไม่คุ้นหู ใครจะมาทนฟังกันล่ะ ก็มันเป็นเหตุการณ์ประจำของร้านเกมส์นี่ ’พ่อแม่ตามลูกกลับบ้าน’ แต่สำหรับคยูฮยอนนั้นถ้าไอ่ร่างสูงถึกและบึกบึนที่กำลังลากเขาอยู่เนี่ยเป็นพ่อแม่ เขาคงจะยอมกลับไปดีดีอยู่หรอก    แล้วนี่มันเป็นใครกัน ญาติก็ไม่ใช่ มาลากคอเขาให้เสียศักศรีดิ์แบบนี้ได้ไง

“พี่ปล่อยคอเสื้อผมซักทีเหอะ ถ้าขาดผมไม่มีอะไรใส่ไปโรงเรียนหรอกนะเว้ย” น้ำเสียงปนน้ำโหพูดออกมาอย่างเรียบที่สุด

“งั้นก็เลิกทำตัวแบบนี้ซักที” อีกคนก็นิ่งไม่แพ้กัน

“ก็รู้นี่ว่าทำไงผมก็เป็นแบบนี้ ไม่เบื่อไม่อายคนอื่นบ้างรึไง”

“ถ้าอายฉันก็คงไม่ทำหรอก เพราะเห็นแก่ที่พี่นายฝากนายไว้กับฉันไม่งั้น...”

“ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องทำ!”

แม้ว่าจะดูเอาแต่ใจซักแค่ไหนแต่มันก็น่ารำคาใจเป็นบ้าสำหรับคนที่ความมั่นใจสูงแบบคยูฮยอน คำก็พี่สองคำก็พี่ ถ้าไม่เพราะคำนี้ คนอย่างเชวซีวอนคงไม่มีทางสนใจเขาสินะ หึ!

ร่างสูงเดินตามร่างบางๆนั่น อันที่จริงในสายตาเขาไอตัวเล็กนี่ก็สูงอยู่หรอก แต่ก็ไม่เท่าเขาอยู่ดี ปีหน้าก็เข้ามหาลัยแท้ๆทำไมถึงชอบทำตัวไม่รู้จักโตให้น่าเป็นห่วงนักก็ไม่รู้ แต่กลับมาถึงคอนโดได้ไม่เท่าไหร่คิ้วของร่างสูงก็ได้ผูกเป็นโบว์อีกแล้ว

ก็ไอเด็กติดเกมส์นี่น่ะสิกลับมาก็เล่นเกมส์อีกแล้ว นี่จะไม่คิดจะทำอะไรเลยสินะนอกจากเล่นเกมส์เนี่ย แล้วจะมีอะไรที่ทำให้เด็กคนนี้หันมาสนใจตำราและหนังสือเรียนได้ แบบนี้จะสอบเข้ามหาลัยได้ยังไง

ฟึบ!   “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกินข้าวซะ จะได้อ่านหนังสือ”

“เฮ้ยพี่ทำงี้ได้ไงว่ะ ดึงปลั๊กคอมแบบนี้ก็จบเลยดิ” สายตาหม่นหมองที่มองจอคอมสีดำกลับเปลี่ยนเป็นสายตาอาฆาตทันทีที่มองมายังร่างสูง

“...”

“ทำไมพี่ต้องมายุ่งเรื่องของผมด้วยว่ะ มันจะมากไปแล้วนะเว้ย” ท่าทางเอาเรื่องของคยูฮยอนทำให้สถานการณ์ของทั้งสองยิ่งเลวร้ายขึ้น

“ไม่เบื่อบ้างหรอไง เราทะเลาะกันทุกวันด้วยเรื่องเดิมๆ ถ้านายเล่นให้มันน้อยลงหน่อยทุกอย่างก็จบ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางไม่ดีนัก ซีวอนจึงพยายามเอาเหตุผลเข้าช่วย แต่ดูเหมือนคนเอาแต่ใจนี่สิไม่เคยรับฟังเหตุผลเล้ย

“โคตรเบื่อ!!” คนฟังถึงกับอึ้งและยิ่งหนักใจ เมื่อคนพูดพูดจบปุ๊บก็เข้าไปหาอะไรกินและเข้าห้องนอนของตัวเองโดยทำเหมือนเขาไร้ตัวตนบนโลกใบนี้

“กูอยากตายให้ได้จริงๆ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

และมันก็เป็นเช่นนี้ในทุกๆวัน เหตุการณ์เดิมๆที่ซ้ำๆกัน อย่างนี้มาครึ่งปี

และอีกครึ่งปีหลังจากนี้มันจะต้องไม่เป็นเช่นนี้อีกต่อไป เชวซีวอนจะไม่มีทางปล่อยให้ไอ่ตัวเล็กนี้เสียคนเพราะเกมส์แน่นอน!

 “คยูฮยอนพรุ่งนี้ตอนเย็นพี่จะไปรับนายที่โรงเรียน ต่อไปนี้ทุกตอนเย็นเราจะติวข้อสอบกันเข้าใจมั้ย”คำพูดที่ไร้ความสนใจจากผู้ฟังทำให้ร่างสูงต้องขบกรามแน่น

“ผมไปล่ะ บาย”

นี่เขาต้องต้องไปลากคอมันจากร้านเกมส์อีกแล้วสินะ

 

 

 

 

 

16.00 น.

คยูฮยอนไม่มาตามที่นัดไว้จริงๆด้วย ร่างสูงมองนาฬิกาข้อมือสุดหรูอย่างเบื่อหน่าย ในเมื่อทำกันขนาดนี้แล้วยังมองไม่เห็นความหวังดีของเขาอีก เขาก็จะไม่ทนอีกต่อไป

.
.
.

แกร๊ก...

ทำไมวันนี้ห้องมันเงียบๆจังว่ะ ไอ่ถึกนั่นมันยังไม่กลับอีกหรอไง หึ แต่ใครจะสนกันล่ะ ชิ~

ร่างโปร่งทิ้งกระเป๋าเรียนลงกับพื้นอย่าไม่ใยดี แล้วหันหน้าเข้าหาคอมเป็นประจำเหมือนเคย แต่ครั้งนี้ทำไมคอมแม่งเปิดไม่ติดว่ะ!

“เหี้ย!! ไอ่พี่วอนมึง! มึงเอาสายไฟคอมกูไปไหนนนนนนนนนนนน เชี่ยไวเลสก็โดนตัด เวรจริงแม่ง”

หงุดหงิดโวยวายได้ซักพักหลังจากที่วิ่งตามหาสายไฟและกดโทรออกหาไอ่เหี้ยพี่วอน คยูฮยอนก็ไม่มีทีท่าว่าจะประสบพบกับความสำเร็จอะไร บอกได้คำเดียวว่า มึงพลาดล่ะ

“อย่าให้กูเจอนะแม่ง พ่อจะคิลให้เละเลยแม่งเอ้ย”

Ringgggg ringgg

จู่ๆเสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น และคนโทรเข้าก็นับว่าโคตรซวยมากๆที่ดันโทรเข้ามาในช่วงเวลานี้ของคยูฮยอน

“ถ้าโทรมาแล้วธุระมึงไม่สำคัญละก็ กูตบเกรียนแตกแน่ๆ”

“หึ งั้นก็หันกลับมาตบสิ”  พูดจบปุ๊บแทบไม่ต้องนับเวลารอร่างโปร่ง รีบหันมาพร้อมสายตาตกตะลึงและงงงวย  เวรล่ะมันเข้ามาตอนไหนว่ะเนี่ย

“พี่เอาสายไฟคอมผมกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!!!” พูดอย่างเดียวไม่พอ มันต้องกระชากคอเสื้อด้วยถึงจะโคตรนักเลง

แต่นักเลงตีดอทอย่างคยูฮยอนน่ะหรอจะสู้แรงควายของเชวซีวอนได้ พูดจบประโยคได้ไม่นานร่างบางๆนั่นก็ถูกดันติดฝาผนังซะแล้ว

“นายผิดสัญญากับพี่ก่อนนะ” ดวงตาคมจ้องมองกลับอย่างท้าทาย

“แล้วไงว่ะ ทำไมพี่ต้องเสือกชีวิตผมด้วย ไม่มีงานการทำรึไง”

“ทำไมยังทำตัวแย่ๆได้ขนาดนี้ นายไม่คิดบ้างหรอไงว่าคนอื่นเค้าเป็นห่วงน่ะ”

“ช่างหัวคนอื่นดิแม่ง ผมไม่ได้ขอให้มาเสือกเรื่องผมนี่!”

“ดูไม่ออกหรอไงว่าพี่น่ะ เป็น...” ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะพูดจบ นายคยูฮยอนก็สวนกลับซะแล้ว

“อ่านปากกูนะครับไอ่พี่วอน เรื่อง-ของ-มึง เกทนะ?!”

สนไม่สน ซีวอนก็ไม่แคร์แล้ว เพราะถ้าไม่ปิดปากไอหมานี้ อัตราความอดทนของเขาต้องไม่เหลือแน่ๆ

ปากบางกดจูบปากแดงอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากที่ไม่ทันตั้งตัวโดนรุกเข้าหาโดยไม่มีการขัดขวางจากอีกฝ่าย ส่วนเจ้าของปากยืนอึ้งกิมกี๋ซะแล้ว...

 

ชีวิตนี้เกิดมาสิบเก้าปีโดนเหี้ยจูบก็วันนี้แหละครับ!   รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น เห็นแมนๆอย่างงี้ใครจะรู้ว่าไอ่พี่วอนมันจะจ้วบผมซะแล้วTTน่าอายเป็นบ้า  ถอนจูบไปได้ไม่นานมันยังมีหน้ามากระซิบอีก เควี้ย! เกิดมาก็เพิ่งจะเขินเป็นงานนี้!

“เป็นห่วงน่ะเข้าใจมั้ย”

“ตอนนี้ไม่เข้าใจแล้ว มึงจะจูบกูทำไมว่ะ!!” ของมันขึ้นเลยตอนแรกไม่ได้กะจะอะไรหรอก ปากพี่วอนมันก็นิ่มดีแต่ผมสวนหมัดใส่ไปแล้วน่ะสิ

หมับ!

“เฮ้ยย ย อุ๊บ...”

ปากแดงฉ่ำถูกประกบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนอยากจูบสั่งสอนกลับต้องตกใจเพราะมือที่กำลังจะชกและผลักเขาออกตะกี้กลายเป็นรั้งคอเขาเข้าไปซะงั้น แถมยังอ้าปากเชิญชวนเขาด้วย ให้ตายเถอะ เด็กมันเล่นกูแล้วครับ!

จูบแห่งการเอาชนะยังคงเริ่มต้นต่อไปจนทั้งคู่แทบไม่รู้สึกตัวเลยว่ามันกลายเป็นจูบที่แสนร้อนแรงไปซะแล้ว  มือสากรั้งตัวร่างบางเข้ามาใกล้แล้วยกขึ้นก่อนจะอุ้มร่างบางเดินไปยังโซฟาใกล้ตัวที่สุด แม้ว่าจูบของทั้งสองยังไม่ได้ผละกัน แต่ร่างกายของคยูกลับยกขาเกี่ยวรัดเอวของซีวอนไว้อย่างดีเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องตกลงไป บรรยากาศเร้าร้อนยังคงดำเนินต่อไปได้แค่ชั่วครู่จนกระทั้งมือหนาเริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเขาและก็บีนมของเขาเสียจนกระอัก

“เฮ้ย พี่วอน มึง!หยุด” แม่งบีบนมกูซะแรง = = ถ้ามึงบีบตูดนี่กูจะไม่ว่าเลย

“หืม?...ว่าไงครับ” ถามไปก็ไซร้คอกันไป เพิ่งรู้วันนี้เหมือนกันว่าเขาเองก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหวเมื่ออยู่ใกล้ไอ่ตัวร้ายนี่

“เสื้อกูไปไหนแล้วเนี่ย กูว่าแล้วคนอย่างมึงจ้องจะกินกูมานานแล้วสินะ เข็มขัดกูล่ะ...” สาละวนกับการหาเสื้อผ้าที่หายไป จูบเพลินๆได้แป๊บเดียว แม่งจับกูแก้ผ้าเฉยเลย เผลอไม่ได้เลยจริงๆ

“ทำไมพูดไม่เพราะเลย ยังโกรธพี่อยู่หรอครับ?” น้ำเสียงนุ่นเอ่ยพร้อมกับกอดคนที่อยู่บนตักแน่น

“โกรธ!”

“ก็นายสนใจแต่เกมส์ ไม่เห็นสนใจพี่เลยนี่”

“เอ่อ. ...” เงิบเลบครับ จะตอบว่าอะไรดีล่ะ

“ถ้าไม่ตอบงั้นพี่ต่อนะ..”  พูดเองก็เออเองทำเอง คนฟังก็มั่วแต่นั่งเขินปล่อยให้ร่างสูงพรมจูบไปทั่วใบหน้าแก้มใสใสที่เพิ่งหายจากสิว กับใบหูแดงๆที่กำลังเขิน ลมหายใจร้อนๆลูบไล้ไปทั่วผิวขาวกว่าร่างเล็กจะรู้สึกตัว ก็โดนจูบไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว

“พี่..เดี๋ยว หยุดก่อน”  พร้อมกับยกมือดันหน้ามันเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง(หราา?)

“ครับ?” อมยิ้มด้วยรอยยิ้มละลายโลก หน้าตานี่โคตรจะคนดีศรีประเทศชาติกันเลยทีเดียว

“ผมยังเด็กนะเว้ย ผมยังไม่พร้อม”

“ไม่ฟัง”

อ่าวสาดด นี่มึงไม่กะเว้นเวลาให้ตัวเองได้คิดทบทวนก่อนหรอ ว่ามึงกำลังจะปล้ำกู TT สีหน้าพี่วอนมันโคตรจริงจังอ่ะครับ มันคิดจะเอาผมอย่างเดียวเลยสินะเนี่ยยยย!

ร่างสูงพลิกร่างเล็กให้นอนรายกับโซฟาและยกร่างกายของตนทาบทับกับร่างเล็กโดยไม่ได้กลัวว่าจะทำให้อีกคนรู้สึกหนัก ดวงตาคมจ้องมาอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย ราวกับว่าค่ำคืนนี้ ร่างตรงหน้าจะต้องเป็นของเขาแต่งเพียงผู้เดียวเท่านั้น และไม่ว่าซีวอนอยากจะทำอะไรตรงไหนก็ตาม คืนนี้จากหมาบ้าคยูฮยอนก็กลายเป็นลูกหมาตัวน้อยๆน่ารักๆไปในทันที แม้ว่าจะทำเป็นขัดขืนในตอนแรก แต่ตอนนี้ก็น่ารักจนร่างสูงหยุดตัวเองไม่ไหวอีกแล้วจริงๆ แถมยังเซอร์วิสด้วยการพร้ำเรียกชื่อของเขาตลอดเวลา

“อ่ะ...อ่ะ อ๊าห์..อา ไอ่พี่วอนมึง แรงอีก แรงอีก” เช่นนี้ทั้งคืน.

 

 

 

“คนดีครับตื่นได้แล้วนะแปดโมงแล้ว”

“งืม ม”

“ถ้าไม่ตื่นงั้นพี่ขออีกทีได้มั้ย”

“เชี่ย! สายแล้ว!”

หลังจากนั้นการควบคุมคยูฮยอนก็ไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป เมื่อไหร่ที่เล่นเกมส์เกินอัตราที่ถูกกำหนดไว้ รอยยิ้มพริ้มใจจาก

ซีวอนก็จะถูกยกยิ้มส่งสัญญาณอย่างมีความหมายมาให้ทันทีว่า

กูต้องชดเวลาที่เล่นเกมส์ไปให้มันทั้งคืนแน่ๆ T___________T”
.

 

.

 

.

 

“คยูครับทำไมเดี๋ยวนี้พูดจาไม่เพราะเลยล่ะหืม..”แก้มนิ่มๆถูกหอมครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมทั้งกอดอีกคนอย่างทะนุถนอม

“หึ!อย่ามาพูดดีเลย ถ้าไม่ใช่เพราะคืนนั้น กูไม่เป็นอย่างงี้หรอกครับไอ่เหี้ยพี่วอน” 

“อ่อครับงั้นคืนนี้...^^”

อ่าวแม่งยิ้ม ยิ้มเข้าไป ถ้ามาสภาพนี้กูคงต้องยอมมึงอีกแล้วสินะไอ่พี่วอน ชีวิตกูเหมือนโดนทำร้ายยยยมากกกอ๊ากก

“จ้ะ ต่อไปผมจะไม่พูดหยาบคายแล้วครับTT”

ขอด่ามึงในใจก็ได้ ชีวิตผมมันจะบอกว่าโคตรอะไรดี ได้ผัวแต่เสียตัว     - - นั่นจะหาว่าผมแรงสินะ หมายถึงเสียตัวตนเฟ้ย แม้ว่าผมจะเสียตัวด้วยก็เหอะ  

 
 
ป.ล. เพิ่งแต่งครั้งแรกนะครับ ไม่ดียังไงก็ติชมได้นะ จะได้ปรับปรุง
หยาบคายเพื่อความฮาไม่คิดมากเนอะ; ;

edit @ 28 May 2012 12:26:27 by kiebum

edit @ 28 May 2012 16:37:31 by kiebum

Comment

Comment:

Tweet

เฮ้ยย วอนหื่นน ==; ติวจีนน??? ๕๕๕๕open-mounthed smile

#3 By teya (103.7.57.18|113.53.174.192) on 2012-05-27 21:05

เฮ้ยยยย ไหนอ่ะติวหนังสือ
นี่ติวอะไรกันอ่ะ พี่วอนแม่งหื่นว่ะ
สงสารน้องอ่ะ 555555555

#2 By The Moment on 2012-05-27 20:56